Een groep van honden eigenaren met een expert verplaatst zich van een veld naar de andere.Voordat honden worden vrijgelaten besproeien sommige eigenaren  hun hond met de water uit een slang dat is gekoppeld aan de auto.
Ik vroeg mijn gids en echte kenner Jan van Haren waarvoor is dat nodig. Om te voorkomen dat honden het te warm zullen krijgen? Ze hebben een lange dag te gaan en vooraf al iets afkoelen kan geen kwaad.
Maar het bleek niet alleen hiervoor. Het is eerder een traditie/ bijgeloof.  ‘Het brengt geluk’ – zegt Jan.
Daarna kwam een korte lunch in een oud  fabriek. Een kort resumé van honden die al klaar waren en opnieuw naar de velden gingen.
’s Avonds komt iedereen  bij elkaar en  worden de resultaten bekendgemaakt. Aantal liefhebbers en honden fokkers is niet erg groot.
Iedereen kent elkaar. Daarom alles wat hier gebeurd is meer een vriendelijke bijeenkomst. Vrinden komen bij elkaar om te spreken over de laatste prestaties van collega’s, beetje kletsen en wat bier drinken.
En daarbij ook een wedstrijd houden. Keurmeesters zitten aan de zelfde tafel met de honden eigenaren en bespreken laatste nieuws en bespreken de honden.
Ze delen hun indrukken. Met details bespreken hoe en waarom enige honden hadden gewonnen en andere verloren.
Met andere worden in het veld – sport, in het dagelijkse leven – comfort.

Andrej Sorokin – een Pointerman en fokker uit Rusland - heeft nog een aantal belangrijke opmerkingen toegevoegd.  
In West Europa is het  voornaamste ‘Grand Quete’ of ‘Quete Anglaise’. Het is erg cool, erg duur en niet voor iedereen.
Eerder – voor een groep uitverkoren. Als ik het zo kan noemen meer  een praktische jacht  is‘Quete de Chasse’ of ‘Chasse Pratique’) of ‘Quete Francaise’.
Het is juist wat gebeurde bij Waterloo. Verschillende disciplines eisen verschillende training en voorbereiding van honden.
Verschil tussen een pointer voor een ‘Grand Quete’ en een pointer voor ‘Quete Francaise’ is erg groot.
Het is mogelijk om exterieur en ‘Chaise Pratique’ of  ‘Quete Francaise’ te combineren.
De hele Russische traditie bewijst dat combinatie van een goed exterieur en goed werkvermogen in een hond  mogelijk is.
Deze traditie is niet nieuw. Fokken van rashonden in Rusland is begonnen in 1860 met het beste Engelse en continentale materiaal.
Maar terug naar onze tijd. West-Europese sporters, ‘de grote profs’ zijn verenigd in European Pointer Club en zijn bezig uitsluitend met ‘Grand Quete’.
Het zijn vooral Zuid-Europeanen: Italianen, Fransen en Spanjaarden. En iets minder vak – Zwitsers, Duitsers etc. Meestal  geven ze niet veel om exterieur van honden. Belangrijkste voor hen  is snelheid, snelheid en nog een keer snelheid. Van de andere kant jagen op een vogel met een vuurwapen zal met deze pointers bijna onmogelijk zijn.
Ze worden getraind voor een wilde race zonder begrenzingen.
Het is een aparte kunstmatige discipline geworden – sport voor sport en deze honden zijn al bijna een aparte onderras of zelf een ander ras geworden.
Natuurlijk zulke sport heeft recht om te bestaan. Ik wil niet overdrijven , maar volgens mij in Rusland is zulke sport niet nodig.
Hij zal hier niet aanslaan. In ieder geval niet op korte termijn. Van de andere kant, in Nederland, bijvoorbeeld, zijn een paar  fokkers van  ‘dual purpose of breeding’ pointers.
Wat wij in Rusland zo leuk vinden en waarmee onze Nederlandse vrienden Jan van Haren en Peter Eering bezig zijn.
Helaas is dit aantal fokkerijen veel lager dan die van een  puur exterieur. Dus wat is de pointer vandaag? Een sporter? Een jager? Iets tussenin?
Hierover en over andere interessante onderwerpen die met pointers te maken hebben in Europa en niet alleen daar zullen wij in onze volgende nummers vertellen.